حوله بافی در خمینی شهر با نام محله آدریان همراه شده است. بر پایه گفته های اهالی، حوله بافی با دستگاه های چوبی کوچک حداقل از دهه 1330 در آدریان انجام میشد. این دستگاه ها روی حفره ای در زمین نصب می شد و به آن (جاتک) پا می گفتند. ده پانزده نفری به این کار اشتغال داشتند که پارچه هم می بافتند. بعدها دو سه نفر از تبریز آمدند و چند دستگاه چوبی حوله بافی کوچک آوردند تا اهالی برایشان حوله ببافند. به تدریج اهالی چند تایی هم خودشان اضافه کردند، تا اینکه در سال 1349 و 1350 آدریانی های مقیم عراق از آنجا به خاطر اختلاف دو کشور اخراج شدند. حکومت وقت به آنها ده هزار تومان بلاعوض داد که با این پول می توانستند سه جریب زمین های صحرای دیمتریان فروشان را بخرند. کسانی که این پول را گرفتند هم زمین برای خانه خریدند و هم جوان های آنها از بومی ها حوله بافی یاد گرفتند و دستگاه خریدند و به این ترتیب حوله بافی توسعه یافت. در آخرین تحولات از دهه 1390 در شهرک صنعتی خمینی شهر فضاهایی برای احداث کارگاه های حوله بافی اختصاص یافت.