پیشاهنگی(به انگلیسی: Scouting) جنبشی بین المللی برای امداد و کمکرسانی در مواقع اضطراری است. این جنبش در سال ۱۹۰۷میلادی توسط بادن پاول پایه گذاری شد و به سرعت در جهان توسعه یافت.
پیشآهنگی، برای اولین با در سال ۱۳۰۴شمسی، توسط میرزا احمد امینزاده در ایران تأسیس شد در سال ۱۳۱۳ ترویج پیشآهنگی مورد توجه دولت قرار گرفت . در مهر ماه همان سال گیبسن، متخصص آمریکایی، برای سرپرستی تربیت بدنی و پیشآهنگی به ایران دعوت شد.
اولین دورهٔ کلاس مربیان پیشآهنگی خرداد ماه ۱۳۱۴ با شرکت ۴۰ نفر از مربیان تهران و ۴۴ نفر از مربیان شهرستانها به مدت ۱۵ روز تشکیل شد، پس آن فعالیتهای پیشآهنگی در تمام شهرستانهای کشورتوسعه یافت.
با شروع وقایع شهریور ۱۳۲۰ این فعالیتها متوقف شد در سال ۱۳۳۲ دکتر حسین بنائی مأمور تجدید سازمان پیشآهنگی ایران شد. وازآن به بعد فعالیت سازمان تشدید گردید. سال ۱۳۳۴ سازمان ملی پیشآهنگی ایران از طرف دفتر بینالمللی پیشآهنگی به رسمیت شناخته شد.
رهبر كبیر انقلاب اسلامی ایران در تاریخ 24/12/57 در اجتماع چندین هزار پیشآهنگ و مربیان پیش آهنگی درمدرسه فیضیه قم فرمودند:« پیشآهنگی باید باقی بماند و به نهضت خود ادامه دهد» .
در تاریخ 64.6.28 مجلس شورای اسلامی سازمان پیش آهنگی را منحل نمود. در سال ۱۳۸۴ سازمان پیشآهنگی ایران فعالیتهای خود را مجددا آغاز و در سال ۱۳۸۹ طی مراسمی در برج میلاد تشکیلات نهضت پیشاهنگی هلال احمر رسما شروع به فعالیت کرد.
تاریخچه پیشاهنگی در پیشینه خمینی شهر
در سال 1334 پیشاهنگی تحت نظر آقای خلیلی بخشدار ماربین و به سرپرستی وهمت آقای علیمحمد کارخیران دبیر بومی در سده تشکلیل شد. پس از مدنی مدیریت آن به عهده آقای حسن رنجبر واگذار گردید و دارای یک مربی بود. از 16 آذر 1337 محمد شهیدی جانشین وی گردید. در این مقطع پیش آهنگی دارای شورا، دو کمیته رسد و6 مربی بود. . در مقطعی دفتر سازمان در خیابان شهید صدوقی فعلی جنب کوچه مجاور سازمان تامین اجتماعی قرار داشت.
منابع:
کتاب دانستنیهای پیشآهنگی برای مربیان، نوشته: محمد ناصر عدل، چاپ شهریور ۱۳۳۴.
کتاب مربی پیشاهنگی سال اول مقطع نیک آفرین / مهرآفرین چاپ ۱۳۹۲
سازمان دانشآموزی جمهوری اسلامی ایران
نشریه فرهنگ همایونشهر، ،1339 صص 74 و 75