پیشینه و تحولات تولید و مصرف لبنیات از سده به خمینی شهر
تا اواسط قرن 14 در( سده) تعدادی از خانواده ها گاو و گوسفند در طویله متصل به خانه نگهداری می کردند. این افراد همواره شیر و ماست و رویه شیر در دسترس داشتند. ماست ها در ظروف مسی موسوم به بادیه ماسانده می شد و اضافه بر مصرف آن در پوست گوسفند ریخته تا تبدیل به ماست در اصطلاح محلی(خیگی ) یا کیسه ای، همان ماست فشرده شود. ماست کمتر در بقالی ها در دسترس بود و کسانی که گاو و گوسفند نداشتند از همسایگانی که ماست داشتند خرید می کردند. از اوایل دهه 1360 نگهداری گاو در خانه ها به تدریج از رونق افتاد و در عوض تعدادی گاو داری در خارج بافت مسکونی دایر شدند. شیر این گاوها در ظروف پلاستیکی ماسانده و در اختیار مردم گذاشته می شد. مدتی بعد استفاده از این ظروف ممنوع و جای آنرا ظروف یکبار مصرف گرفت. به تدریج این تولید کنندگان نام و نشان خود را بر روی ظروف مذکور چاپ کردند و به این ترتیب کارگاه های دارای نام و نشان در شهر شکل گرفتند. یپنیر مصرفی پنیر سنتی موسوم به گله داری بود که گله داران به مغازه داران می فروختند و یا برای سفارش دهندگان می آوردند. این پنیرها در مغازه ها در ظروفی چوبی موسوم به (ساقو) و در خانه در ظروفی سفالی موسوم به بلونی در آب نمک غلیظ نگهداری می شد. در دهه های بعد پنیرهای بسته بندی و یا فله ای موجود در حلب، از خارج کشور وارد و عرضه می شد. در مقطعی از بعد از انقلاب میزان آن کم و حتی سهمیه ای شد. در آن دوران تولید پنیر از شیر در خانه ها با استفاده از سرکه و قرص پنیر معمول گردید. در سال های بعد با احداث و توسعه کارگاه ها و کارخانه های تولید لبنیات ده ها نوع پنیر توسط آنها تولید و روانه بازار شد.
با استفاده از رویه شیر و روشی خاص فرآورده ای منحصر به فرد با عنوان «سرشیر» در بعضی از محلات منطقه از قدیم الایام تهیه و به عنوان صبحانه مصرف می گردید و هنوز هم کم و بیش در دسترس است.