تا دهه 1340، مردم آب مصرفی خود را با حفر چاه در خانه ها و آب قناتها به دست می آوردند. چاهها توسط افرادی که مُقَنّی نامیده میشدند با کلنگ مخصوص کنده میشد تا به آب برسد. کشیدن آب از چاه به وسیله چرخ چاه و طناب و دولو انجام میگرفت. معمولا در خانه ها کنار این چاهها دستک وجود داشت که آب در آن نگهداری میشد. چاه و دستک در خانه های کوچک و معمولی در گوشهای ار حیاط واقع بود اما برخی از این خانهها مانند خانه سرتیپ و مجیر دارای چندین چاه و در مکانی جدا بودند. در برخی از سالها به دلیل خشکسالی خانوارها برای تامین آب خود از این چاهها دچار مشکل میشدند و آنوقت بود که دست به گریبان مقنی ها میشدند. به تدریج سطح آبهای زیر زمینی پایین رفت و کار چندانی از دست مقنیها بر نمیآمد. در این دوران که اواخر دهه 1330 و اوایل دهه 1340 بود شهرداری وارد عمل شد و با حفر چاههای عمیق در محلات مختلف و گذاشتن تلمبه که مردم به آن فشاری میگفتند، آب برای اهالی فراهم میکرد. با این وجود مردم گاه ساعتی برای دریافت ظرفی آب در صف میماندند.
بلاخره در نیمه اول سال 1346 لوله کشی شبکه آب همایونشهر از چاهای فلمن ناحیه درچه آغاز شد. در ابتدای خیابانی که امروزه بلوار امیرکبیر خوانده میشود، منبع آب شهر بنا شد. با توسعه مشترکین استفاده از تصفیه خانه بابا شیخعلی در دستور کار قرار گرفت و به این ترتیب آب ساکنان خمینی شهر از چاهای فلمن ناحیه درچه، تصفیه خانه بابا شیخعلی و چاههای متفرقه تامین گردید.( شهر و شهروند، ماهنامه شهرداری خمینیشهر، شماره 14، تیر 1385). پس از آن و با گذشت زمان چندین بار با احداث خط لوله جدید از جمله در سال 1396 در خیابان شهید فهمیده آبرسانی به ناحیه خمینی شهر تقویت شد.
تحولات تامین آب آبادیهای ماربین
آبادیهای ماربین هم آب مصرفی خود را با حفر چاه در خانهها و آب قناتها به دست میآوردند. در تحولات دهه 1340 تامین آب در روستاها بر عهده سپاه بهداشت گذاشته شد. از جمله در سال 1347 این سپاه با کمک مردم چاه عمیقی در کوشک حفر و یک منبع آب ساخت و آب به وسیله لوله کشی به خانه ها رسید(جعفر نوریان کوشکی). در نهایت توسعه شبکه آب و فاضلاب و نیز الحاق آبادیها به بافت شهری سبب شد تا این مناطق هم از شبکه بهرهمند شوند.
تاسیس و تحولات شبکه فاضلاب
احداث شبکه فاضلاب در همایونشهر کمی پس از لولهکشی آب صورت گرفت. این منطقه از نخستین مناطق استان بود که شبکه فاضلاب در آن احداث شد. این طرح در دوران نمایندگی مهندس پریشانی شروع شد. تحقیقات مرحوم پروفسور جلایر از بخش انگلشناسی دانشگاه اصفهان نشان میداد که شیوع بیماریهای انگلی به دلیل استفاده از کودهای انسانی در باغات و صحاری منطقه که محصولات آن به استان و کشور صادر میشد بالا بوده و راه حل اصلی حذف جمعآوری فاصلاب به روش سنتی و دایر کردن شبکه فاضلاب است. نتایج این تحقیقات انگیزه مسولین وقت بود تا احداث فاضلاب همایونشهر را اجرایی کنند. در طرح اولیه تصفیه خانه فاضلاب در مجاورت کوه آتشگاه در نظر گرفته شد که با مخالفتها و نیز مشکلات فنی روبرو بود. این موضوع و نیز همزمانی اجرایی آن با اوج انقلاب در دهه 1350 باعث شد که با وجود فروش فیشهای فاضلاب به مردم در دوره نمایندگی اوحدی کار پیشرفت چندانی نکند. پس از پیروزی انقلاب و در دهه 1360 با پیگیریهای نمایندگان از جمله پیگیری جدی نماینده دور دوم و سوم مجلس حجت الاسلام سعیدیان فرد و نظر کارشناسان ایجاد تصفیه خانه در حاشیه کوه آتشگاه کنار گذاشته شد و فاضلاب خمینیشهر هم به مجموعه فاضلاب اصفهان و تصفیه خانه شاهینشهر اضافه و عملیات ایجاد شبکه به محلات مختلف به تدریج اجرا شد(شاهین، 1400: 71 تا 79). در همین دوران ایستگاه تقویت فشاری در ناحیه دستگرد احداث شد که ساکنان مجاور از آن ناراضی بودند تا در نهایت در بهار 1396 مرکز مذکور تغییر کاربری داد.