نقل از کتاب راویان ماربین جلد ششم، نگارش محمدعلی شاهین
راویان:
امیر آقاجان در گفتگو با صدمین شماره دو هفته نامه فرصت خمینی شهر و چند نفر از پیشکسوتان ورزش شهر
اشاره: در سال ۱۳۵۰ سازمان تربیت بدنی و تفریحات سالم به عنوان یکی از معاونتهای نخست وزیری تشکیل شد. به دنبال آن در هر استان اداره کل تربیت بدنی و در هر شهرستان اداره تربیت بدنی تشکیل گردید. در همایونشهر آقایان نیکنژاد و حسین باقری اداره تربیت بدنی را در ساختمانی اجارهای در خیابان امام جنوبی حوالی شتر گلو تشکیل دادند. این اداره با آماده شدن ساختمان هیات فوتبال در ورزشگاه اصلی شهر به آن مکان منتقل شد. نیک نژاد تا سال 1360 رییس اداره بود. بعد از وی مدتی حسین باقری سرپرستی اداره تربیت بدنی را به عهده داشت تا اینکه در سال 1362 امیر آقاجان* ریاست اداره مذکور را به عهده گرفت.
در دوران مدیریت وی در ورزش شهرستان پویایی و تحرک خاصی به وجود آمد و ورزش در ابعاد مختلفی در شهرستان گسترش یافت و در تعدادی از رشتهها سرآمد ورزش استان شد. اقدامات زیر ساختی و عمرانی چندی هم عملیاتی گردید. تا حدی که از او به عنوان پدر ورزش شهرستان نام برده میشود. نقل خاطرات امیر آقاجان و چند نفر از پیشکسوتان ورزش شهر، سیمای ورزش در این دوره خاص را مستند میکند.
* چگونه آقای امیر آقاجان مسئول تربیت بدنی شهرستان شد؟
وی در اینباره میگوید: در سال 1362 حاج آقا احمدی امام جمعه فقید شهرستان و مرحوم آقای طباطبایی فرماندار وقت از من خواستند که یک سال مسئولیت تربیت بدنی شهرستان را قبول کنم. با حفظ سمت دبیری ورزش دبیرستان شهدا، قبول کردم ولی این یک سال 18 سال شد. در آن سالهای جنگ، بچههای کل شهرستان و به خصوص دبیرستان شهدا در تمام عملیاتها شرکت داشتند که در هر عملیاتی تعدادی از بچه های ما شهید میشدند و این مسئولیت را واقعا زیاد میکرد که شرمنده اینها در روز قیامت نباشیم.
* کارمندان اداره چه کسانی بودند و حوزه ماموریت شما شامل چه مناطقی بود؟
آقاجان در پاسخ به این سوال میگوید: ولیاله قدیری فروشانی، مرتضی عاملی و حسین باقری خوزانی و غلامعلی رشیدی در اداره مشغول کار بودند و با همین تعداد نیرو باید کل شهرستان که کوشک، درچه و رهنان هم بود را اداره میکردیم. ولی بهر حال نمیگذاشتیم چراغ ورزش شهرستان خاموش شود
* چگونه؟
او میگوید: با انجام مسابقات ورزشی منظم و مناسبتی، مثلا ماه رمضان. در این ماه، بعد از افطار مسابقات فوتبال، بسکتبال، گل کوچک، والیبال، هندبال، شطرنج و ... برگزار میکردیم.
* استعداد بجه های شهر چگونه بود؟
به نظر آقای آقاجان بچهها مایه ورزشی و استعدادهای زیادی در همه رشتههای ورزشی داشتند و وقتی به آن توجه میشد، شکوفا میشد. مثلا هندبال را بچهها اول در تلویزیون دیده بودند و از من خواستند تا آموزششان بدهم.
* و شما درخواست آنها را پذیرفتید؟
پاسخ آقاجان که توسط پیشکسوتان تایید شده است این است که: بنده همراه 7 نفر دیگر از سراسر کشور در دهه 1340 از اولین دبیرهای ورزش در سطح کشور بودیم که توسط یک فرانسوی با رشته هندبال آشنا شدیم بناراین در این کار تخصص داشتم و اولین معلم و مربی بودم که هندبال را به شهرستان آوردم و عملا این رشته را در این شهر پایه گذاری کردم.
* اوج افتخارات هندبال در آن دوران چه بود؟
در سال 1369 تیم جوانان خمینیشهر در مسابقات جوانان شهرستانهای کشور که در ورزشگاه آزادی و با شرکت 74 تیم برگزار شد به مقام قهرمانی ایران رسید و برسکوی نخست ایستاد و جوایز خود را در سالن 12 هزار نفری آزادی دریافت نمود.
* در دوران ریاست شما چه ورزشهایی در شهرستان بیشتر طرفدار داشت؟
آقای آقاجان پاسخش چنین است: همه رشتههای اصلی را استقبال میکردند به خصوص در ایام جنگ، رزمی را و البته فوتبال.
* سوال دیگر از ریاست اداره این بود که آیا در دوران فعالیت شما، هیاتهای ورزشی وجود داشتند و اگر بودند چه کسانی آنها را هدایت میکردند؟
جواب وی به این سوال مثبت است و مدیران هیاتهایی را که به خاطر دارد چنین معرفی میکند:
هیات والیبال آقای پیمانی که دبیر ورزش و رییس انجمن والیبال آموزشگاههابود.
حاج آقا عموشاهی مسوول هیات بسکتبال
مرحوم سیدعلی دیباجی مسئول دو و میدانی
حاج قدمعلی عابدی مسئول وزنه برداری
آقای جلیلی ورزشهای رزمی
آقای باقری هندبال
کوهنوردی آقای ابراهیم حاجیان و بنده رییس هیات فوتبال
* در آن سالها چه تیمهای فوتبالی در شهرستان بیشتر مطرح بودند؟
تیمهای تام و پیام، استقلال و پرسپولیس از محله خوزان و توحید و وحدت از فروشان.
* از مسابقات این تیمها استقبال هم میشد؟
به روایت پیشکسوتان ورزش شهر، در دهه 1360 و70 استقبال از ورزش زیاد بود و اکثر مواقع جوانان مشتاق در ورزشگاه بزرگ شهر رفت و آمد داشتند. از طرف دیگر مسابقات به خصوص فوتبال تماشاچی داشتند. به گفته آقای آقاجان برای بعضی مسابقات حدود سه هزار نفر تماشاچی میآمدند و بعضی وقتها وضعیت هواداری بدتر از مسابقه دو تیم همشهری پایتخت بود. برگزاری این مسابقات واقعا سخت بود و بودجه هم نداشتیم.12 یا 14 تیم در لیگ بودند که هر وقت خمینیشهر مسابقه داشت حداقل 2 هزار نفر تماشاچی داشت. مسابقات در دسته 2، دسته 3، منتخب روستاها، جوانان، 22 بهمن و جام حذفی برگزار میشد.
* اوج افتخار و شکوفایی فوتبال در شهرستان خمینیشهر به چه مقطعی بر میگردد؟
آقای آقاجان خاطرات و جوابش را در این خصوص چنین بیان میکند: با تیم پیام در قهرمانی استان شرکت کردیم و با تیم تام اصفهان به بازی نهایی رسیدیم. برنده به لیگ آزادگان میرفت. دو بازی با تیم اصفهان انجام دادیم. در خمینیشهر صفر صفر کردیم و در اصفهان در وزشگاه تختی یک یک کردیم. تیم پیام نماینده خمینیشهر بود. بازیکنان خوبی داشت و بین مردم محبوب بود و 2 ، 3 هزار نفر تماشاچی داشت. در جلسه ای که رحیمی مدیر کل آن زمان بود گفتند چطور میشود که ذوب آهن و سپاهان حذف شوند و خمینیشهر برود لیگ و بهانه سکوها را گرفتند و باز هم بهانه علی صادقی ما را گرفتند که گفتیم این چند سال است برای ما بازی میکند. کار به آقای سعیدیان نماینده مجلس در آن زمان کشیده شد، کار به تهران هم کشیده شد اما حق بچه ها ضایع شده بود.
* کاری هم برای ورزش بانوان انجام دادید؟
ریاست وقت تربیت بدنی در این خصوص میگوید: وقتی میخواستیم ورزش بانوان را شروع کنیم اول همه به من میگفتند این کار را نکن اینجا خمینیشهر است و بد میدانند ولی من گفتم نه و کمکم ورزش بانوان را راه انداختیم. چون واقعا هم استعداد داشتیم و هم منع شرعی در رشتههای والیبال و بسکتبال وجود نداشت. خاطرم هست در جلسهای خانم فائزه هاشمیکه آن زمان نایب رییس کمیته ملی المپیک بود حضور داشت. من به او گفتم ما برای بانوان هیچ گونه امکاناتی نداریم. واقعا هم همین گونه بود. و آن زمان پنج میلیون گرفتیم و یک سالن دو طبقه کنار منبع آب ورزشگاه (قدس) زدیم و بعد دوباره خانم هاشمی را در دیداری که آقایهاشمی در زمان ریاست جمهوری به خمینیشهر آمدند ملاقات کردم و گفتم هنوز 5 میلیونی که دستورش را داده بودید وصول نشده، ایشان هم دستور مجدد داد و ما یک 5 میلیون دیگر گرفتیم و با کمک آن توانستیم سالن دو طبقه را کامل کنیم.
* سابقه ورزش باستانی در منطقه بسیار طولانی است و اسنادی از وجود زورخانه در دهه 1310 در سده وجود دارد، در دهه 1360 هم زورخانه آقای علی صرامی همچنان فعال بود. حال سوال این است که شرایط این ورزش در زمان ریاست آقاجان چگونه بوده است؟
امیر آقاجان در اینباره میگوید: ورزش باستانی خیلی هواخواه داشت. ردههای سنی را تفکیک کردیم و زمانی که مرحوم صرامی** فوت کرد وراث قصد فروش زمین را داشتند که مخالفت کردیم و با 830 هزار تومان با کمک مردم و فرمانداری زمین خریداری شد که همان محل فعلی زورخانه پوریای ولی با 2 هزار متر زمین است. این جا را که گرفتیم گاز نداشت رفتیم پیش آقای حسین پور شهردار وقت که خیلی به ورزش شهر کمک کرد. گفتم ما گاز میخواهیم گفت مشکلی ندارد شما کارهایش را انجام دهید و فاکتورهایش را بیاورید شهرداری. یکی از بسکتبالیستها که رزاقپور نام داشت کار لولهکشی را انجام داد. حالا گاز داشتیم ولی بخاری نداشتیم. تهیه بخاریها را بین ورنوسفارانیها، خوزانیها و فروشانیها تقسیم کردم و گفتم فردا شب باید سه بخاری بیاورید، آوردند. حالا بخاری داشتیم اما صندلی نداشتیم، 120 صندلی میخواستیم که با کمک سنگبریها تامین شد.
* به شکل خلاصه زیر ساخت های ورزشی احداثی در این دهه و در دوران ریاست آقای آقاجان کدامند؟
احداث سالن پینگ پنگ و جودو با کمکهای مردم و فرمانداری.
تملک60 هزار مترمربع زمین برای ورزشگاه کوشک با همکاری شورای ورزش کوشک.
تملک قطعه زمینی در دستگرد.
دیوارکشی زمین و چمنکاری ورزشگاه وازیچه با کمکهای محلی که زمین آن توسط آقای دکتر بنکدار واگذار شده بود به مساحت 40 هزار مترمربع.
تملک زورخانه
* سوال دیگری که از ایشان میشود این است که شاخصترین بازیکن شما چه کسی بود؟
کیوان صادقی کاپیتان تیم ملی بزرگسالان که حالا خودش در جرگه مربیان است.
* و چه کسانی با وی همکاری خوبی داشتند؟
مرحوم علی آقا دیباجی، آقای عبدالعلی صادقی، حاج محمود گرجی و خیلیهای دیگر
....
پی نوشت
*آقاجان امیر: در سال 1349 به عنوان دبیر ورزش به استخدام آموزش و پرورش همایونشهر درآمد و در سمت دبیر ورزش دبستان راهنمایی و دبیرستانها مشغول کار شد. از سال 1362 مسوولیت تربیت بدنی شهرستان را قبول کرد و 18 سال در این مسوولیت باقی ماند. در این مدت وی تحولات ورزشی و عمرانی ورزشی از جمله پایه گذاری هندبال و ورزش بانوان را در شهرستان رقم زد. وی به مدت چهارده سال مربی نوجوانان و جوانان هندبال سپاهان بود.
** علی صرامی در سال 1347 در میدان پمپ بنزین همایونشهر یک زورحانه مجوزدار تاسیس کرد. مدتی بعد این مکان واگذار و در آن شعبه بانک سپه احداث گردید. پس از آن، زورخانه در محلی حدود ورزشگاه بزرگ شهر به فعالیت خود ادامه داد.