شنبه, 05 مهر 1399 Saturday 26 September 2020 00:00

طی سالیان درازی مجالس روضه خوانی دردهه محرم در تکیه ها ی محلات برگزار می شد، در این مجالس چند روضه خوان که معمولا از خود شهر و محل بودند، دعوت می شدند که به ترتیب بالای منبر می رفتند. این افراد پس از سخنرانی خود که گاه موضوع واحدی در ده شب داشت گریز می زدند که گریز آنها ارتباط با شبی که منبر اجرا می شد داشت .گاه افرادی متوسل می شدند که روضه مثلا حضرت علی اکبر (ص) خوانده شود. چند نفر پای منبر در فاصله منابرتا روضه خوان بعدی سخنرانی خود را شروع می کرد به طور دسته جمعی اشعاری می خواندندکه به آنها پای منبری خوان می گفتند. معمولا در پایان مجلس نوحه خوانی و سینه زنی انجام می شد. تکیه ها به صورت ایوان های جداگانه بودکه هر ایوان مربوط به یک خانواده بود .در دهه های دیگرماههای محرم و صفر در منازل شخصی دهه روضه خوانی برگزار می شد. این مجالس معمولا عصرها برنامه خود را برگزار می کردند.
بعضی هاهم نذر می کردند خانه ای نو بسازند و در آن یک دهه روضه خوانی بر پا کنند. مجالس روضه خوانی بزرگ در منازل افرادی چون دکتر حاج آقا، حاج میرزا باقر عقیلی، خاندان صهری، خاندان سیادت، منزل ابطحی ها، منزل سرمست و .... سال ها پررونق بود. حاج آقا جمال صهری، حاج شیخ مهدی اشرفی، حاج آقا حسین میردامادی، حاج سید محمدعلی مصطفوی، حاج آقا رضا امامی ، حاج آقا مهدی امامی وحاج اقا راشد از وعاظ معروف این دوران بودند.
روضه خوانی درسرگذرها نیز معمول بوددر روزهای تاسوعا وعاشورا واعظ روی چهارپایه ای درگذر می نشست وروضه می خواند مردم زیرانداز وخوراکی خود را همراه می آوردند. به درب ودیوارگذر تعدادی پارچه سیاه که معمولا نوشته ای هم نداشت نصب می شد.
اسناد باقی مانده نشان می دهد در مجالس روضه خوانی بعضی از وعاظ از جمله آیت اله اوحدی وصهری مردم را به کسب علم ودانش وشرکت درکارهای اجتماعی و انجام امور خیریه وحل مشکلات محلی تشویق می کردند.

(عکس مربوط به سخنرانی مرحوم حاج شیخ مهدی اشرفی در یکی از منازل شهر حدود چهل و پنج سال پیش است.)