شنبه, 05 مهر 1399 Saturday 26 September 2020 00:00

روزگاری زن های این شهر در خانه هرکدام به کارهای مانند انواع بافندگی، نخریسی وگیوه چینی مشغول بودند.کارزنانودختران درخانه ها درمحلات مختلف کم وبیش رایج بود نمونه ای که می خوانید نمونه های ازآن دوران  رابیان می کند.
سرای قنادیها بخشی از بازار ورنوسفادران است که کوچه ای به نام پایین باغچه درست مقابل کوچه گارسله دارد در انتهای این کوچه زن ومرد به فعالیت مشغول بودندمردی در خانه خود پالون دوزی میکرد که حاج عباس نامیده می شد. درخانه ای مقابل خانه حاج عباس پیرزنی بود که بند تمبان می بافت. خانم باقرمونسش خانم علی اکبربود که با همدیگر تو دالان خانه می نشستند و یکی بند تمبان می بافت و آن یگی گیوه می چید،خانم هاشم یار دیگر آنها بود که نخریسی می کرد.
خانم باقر یک چهار چوب یا دار بن تنبان بافی داشت که با آن بند تنبان می بافت. آن روزها بند تنبان از اهمیت خاصی برخوردار بود تا جایی که یکی از اقلام جهیزیه را تشکیل می دادوحتی تعدادآن مهم بود.
خانم باقر بند تنبانها را به مغازه دار بازار عزیزاله می داد تا برایش بفروشد گاهی هم در وهمسایه ها مشتریش می شدند.البته آن روزها کمتر از پول نقد درمعاملات استفاده می شد وبیشتر کالا را با کالا مبادله می کردند.
خانم علی اکبرگیوه چین بود آن روزها دوخت گیوه شغلی رایج وپردرآمد بودتخت آن را تخت کش ها درست می کردندکه مرد بودندورویه آن را زنهابا نخ در واقع می بافتند. گیوه های آماده توبازار ورنوسفادران دست به دست می شد تا به مشتری می رسیدتجار آنها را برای مشتریانشان در شهرهای دیگر می فرستادند.لوازم کار خانم علی اکبر چند قلاب وقیچی بودومواد اولیه اش هم نخ.
خانم هاشم یک چرخ نخریسی داشت که توسط آن پنبه ویا پشم را به نخ تبدیل می کرد تا مثلا دربافت بند تنبان وگیوه چینی وحتی پالون دوزی ازآن استفاده شود. پنبه در صحاری شهر کشت می گردید وپشم هم از گوسفندان چیده می شد تا به این ترتیب چرخه تولید کامل شود